DRODZY RODZICE!

 W dniu 30 kwietnia 2009r. w Publicznym Gimnazjum nr 2 w Barlinku odbyła się Sesja Młodzieżowa uczniów wszystkich szkół gminnych pod hasłem „Zagrożenia XXI wieku”. Młodzież dyskutowała na temat zagrożeń w gminie Barlinek i sposobów radzenia sobie z nimi. Debata obejmowała propozycje w zakresie rozwiązania problemów młodzieży w obrębie rodziny, szkoły, pracy nad samym sobą i działań miasta. 

PEDAGODZY SZKOLNI Z GMINY BARLINEK PRAGNĄ PRZEDSTAWIĆ PAŃSTWU WNIOSKI MŁODZIEŻY WYPRACOWANE PODCZAS SESJI!

Młodzież oceniając bieżącą sytuację zagrożeń w naszej gminie obserwuje: 

·          dostępność do środków psychoaktywnych i łatwość ich zdobycia,

·          brak przestrzegania zakazów sprzedaży,

·          brak konsekwencji dorosłych,

·          modę na dorosłość,

·          brak konsekwencji w karaniu,

·          że robi się wszystko żeby sprzedać (reklama, sponsoring),

·          niewystarczającą obsadę policji,

·          biurokrację,

·          presję rówieśniczą, chęć zaimponowania innym,

·          wszechobecność alkoholu (wycieczki, dyskoteki, puby, plaża, parki, osiedla, itp.)

·          przemoc na porządku dziennym (psychiczną, fizyczną, słowną),

·          powszechność palenia papierosów wśród młodzieży,

·          że młodzież nie potrafi się bawić bez alkoholu,

·          że narkotyki zaczynają się pojawiać w gimnazjum,

·          że każdy doświadcza przemocy psychicznej,

·          że młodzież uważa, że przemoc to norma,

·          brak dostępu do specjalistów.

Uczniowie przyczyn zagrożeń dopatrują się w:

·          braku funduszy na realizację zadań profilaktycznych w mieście,

·          braku chęci, powszechnej obojętności ludzi,

·          braku inicjatyw,

·          braku odpowiednio dostosowanych programów,

·          akcyjności,

·          braku współpracy pomiędzy instytucjami a rodzicami,

·          braku odpowiedzialności,

·          pośpiechu codziennego życia,

·          natłoku wydarzeń ,

·          modzie szybkiego zarobienia pieniędzy,

·          kierowaniu się ciekawością,

·          łatwym dostępie do środków uzależniających,

·          chęci zaistnienia w środowisku,

·          chęci odreagowania z powodu kłopotów,

·          braku umiejętności asertywnych,

·          złych wzorcach,

·          chęci wyładowania emocji.

Młodzież uważa, że ogromną rolę w uchronieniu swoich dzieci przed współczesnymi zagrożeniami, powinni spełniać Rodzice. To oni muszą: 

·          zainteresować się swoimi dziećmi, tym co robią, co lubią, z kim się spotykają,

·          wspólnie prowadzić rozmowy, dyskusje, szybko reagować na problemy i pomagać w ich rozwiązywaniu,

·          wspierać dzieci, mieć dla nich czas, obserwować ich zachowania, być czujnym,

·          być prawdziwym autorytetem, dawać przykład, być wzorem do naśladowania,

·          stworzyć jasny system wychowania- konsekwentny i rozsądny,

·          kontrolować dziecko w wypełnianiu jego obowiązków (domowych, szkolnych),

·          być przyjacielem swojego dziecka, osobą, na którą zawsze można liczyć,

·          zasiadać do wspólnych posiłków,

·         stawiać rodzinę i sprawy dziecka na pierwszym miejscu- przed karierą zawodową, zarabianiem pieniędzy, itp.,

·          współpracować z różnymi instytucjami, by pomóc własnemu dziecku (szkoła, poradnia, itp.).

Końcowym wnioskiem młodzieży jest mądre przesłanie:

„ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA TO JAK JEST PONOSIMY MY WSZYSCY”

Uczestnicy sesji:

młodzież szkół podstawowych,

gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych

wraz z opiekunami

ZADANIA WYCHOWAWCZE NA MIESIĄC PAŹDZIERNIK 2008

„JAK SIĘ UCZYĆ?”

EUROPEJSKI  TYDZIEŃ ŚWIADOMOŚCI DYSLEKSJI (6.10. – 12.10.2008)

„Pracuj nad sobą – Dysleksja nie może być wymówką”

M. Jabłońska

Wiek dorastania to pojecie obejmujące zarówno dojrzewanie biologiczne jak i związany z nim rozwój psychiczny i społeczny.

Dorastanie składa się z dwóch faz:

1)      11, 12 r.ż. do 16 r.ż

2)      od 16 r.ż do 18, 19 r.ż.

W okresie tym człowiek uzyskuje dwie zdolności istotne dla dalszego życia i rozwoju:

-biologiczna  zdolność do dawania nowego życia

-          zdolność do samodzielnego kształtowania własnego życia

I  FAZA (DOJRZEWANIE BIOLOGICZNE)

W tej fazie następują burzliwe przemiany w organizmie: dojrzewanie płciowe, przemiany hormonalne, fizjologiczne.

W związku z wcześniejszym dojrzewaniem biologicznym tworzy się coraz większa rozbieżność między właśnie dojrzewaniem biologicznym a późniejszą fazą dojrzewania psychicznego i społecznego. I faza przynosi szereg zmian w zachowaniu młodzieży:

Niezrównoważenie emocjonalne, nadmierna pobudliwość, drażliwość, niepokój ruchowy. Dziewczęta miewają złe humory – są nadąsane, płaczliwe; chłopcy bywają agresywni, miewają wybuchy złości. Zaobserwować można różnice związane z płcią - szybciej dojrzewają dziewczęta. Ta czasowa przewaga dziewcząt nad chłopcami ma swoje konsekwencje w krytycznym stosunku do chłopców. Chłopcy, broniąc się  przed porównaniami, szukają potwierdzenia własnej wartości na różne sposoby, często nieakceptowane społecznie. Dorastanie chłopców jest bardziej burzliwe ponieważ skok pokwitaniowy jest intensywniejszy  i o społeczne uznanie muszą  „walczyć” podwójnie – przeciw dorosłym i przeciw „lepszym” dziewczętom.

Dorastające dzieci nie przyjmują już bezkrytycznie informacji pochodzących od dorosłych. Wszelkie informacje bardziej są przez nich analizowane, oceniane, selekcjonowane. Wzrost krytycyzmu, jaki obserwujemy w okresie dorastania, nie wynika z niechęci do dorosłych, ani nie ze złej woli młodzieży. Decyduje o tym nasilony w tym okresie rozwój umysłowy.

Młodzież w I fazie okresu dorastania znajduje się w stanie wewnętrznego konfliktu pomiędzy potrzebą bycia dorosłym, samodzielnym a pragnieniem zachowania przywilejów dziecka.

Stąd chaos w działaniu, przeżyciach. Obserwuje się skrajne przeżycia, stany : wzrost energii w jednej chwili a za moment lenistwo; radość i nagły smutek; brawura i nieśmiałość; towarzyskość a za chwilę pragnienie samotności.

Wewnętrzny konflikt młodzieży pogłębiają często sami dorośli wypowiadaniem sprzecznych opinii typu „ już jesteś dosyć dorosły, by tego nie robić” oraz w innych sytuacjach „ jeszcze nie jesteś dość dorosły, żeby to robić”. Dorastające dzieci zadają więc sobie pytanie o własną tożsamość „ kim jestem?”.

Poszukiwanie odpowiedzi na to pytanie odbywa się chaotycznie, w sposób nie zawsze uświadomiony, racjonalny, rozsądny. Dziewczęta często piszą listy, wiersze, pamiętniki – poznają przy tym swoje nastroje, pragnienia...itp. chłopcy obmacują swoje mięśnie, wypróbowują swoją sprawność fizyczną nie zawsze w sposób pożądany  przez dorosłych.

I faza dorastania jest więc okresem skrajności: poszukiwania siebie i zwątpienia w siebie, odrzucenia siebie; podkreślanie własnej odrębności i uległość; potrzeba posiadania autorytetu dorosłych i jego odrzucanie.

Problemy wychowawcze, jakie występowały w okresie dzieciństwa oraz skutki błędów wychowawczych popełnionych przez rodziców wobec małych dzieci w tej fazie uwidaczniają się z całą jaskrawością. 

Fazę I od II oddziela przełomowy rok – 16 r. ż. Następuje wówczas tzw. Kryzys młodzieńczy charakteryzujący się nasilonymi symptomami nerwicowymi, trudnościami w rozwoju psychicznym

i społecznym.

 II FAZA  (DORASTANIE PSYCHICZNE)

Kolejna faza  rozpoczyna się po 16 r. ż. Jest spokojniejsza, charakteryzuje się podejmowaniem prób zmiany chaotycznego postępowania na bardziej uporządkowane, świadome. W tym okresie dominują procesy intelektualne(procesy biologiczne  organizmu są już unormowane).

Najważniejszym celem dla młodzieży II fazy dorastanie jest poszukiwanie własnej tożsamości. Młodzież stawia sobie pytania o sens własnego istnienia i  sens życia w ogóle. Zagadnienia sensu życia są zdominowane przez aktualne problemy ogólnoludzkie: wojna, pokój, wolność, katastrofy, kryzysy społeczne, ekonomiczne. Do tych rozważań dołącza się nieraz lęk, obawa przed przyszłością, ale jest to lęk nie destrukcyjny a mobilizujący do działania. (to przygotowanie do przyszłych protestów społecznych typowych dla następnego okresu rozwojowego – tzw. Okresu młodzieńczego – 18r. ż. – 25 r. ż.)

Obie fazy dorastania mogą mieć różny przebieg (uwarunkowany indywidualnie), mogą być długie i głębokie u jednych, krótkie i mniej burzliwe u innych.

Trzy rodzaje przeszkód na drodze do dorosłości:

1.)       skrajność przeżyć emocjonalnych;

2.)        bliska motywacja

(widzenie i podejmowanie się bliskich zadań; ważne co jest „ tu i teraz”, lekkomyślność;

3)      ucieczka od rzeczywistości w marzenia, fantazje erotyczne.

Przeszkody te mogą stać się przyczyną Problemowych zachowań młodzieży dorastającej:

1)      arogancja, agresja; 2) wagary, włóczęgostwo, ucieczki z domu – jako wyraz buntu przeciw dorosłym, potrzeba samodzielności, chęć przeżycia przygód; 3) anoreksja, bulimia(związane z niezadowoleniem ze zmian w swoim wyglądzie); 4) eksperymenty z substancjami psychoaktywnymi – papierosami, alkoholem, narkotykami jako rodzaj ucieczki od rzeczywistości, szukania nowych przeżyć, rozwiązywania swoich problemów, sposób pozyskiwania nowych kolegów ...itp.

Najczęstsze błędy rodziców:

1)        ocenianie dzieci poprzez porównywanie z rodzeństwem, „lepszymi” kolegami, ze sobą , gdy byli młodzi np. „ Ja w twoim wieku....”; „  bierz przykład z Janka”;

2)        wypominanie np. „ Ja ciężko pracuję, żebyś ty , .....a ty nie....”

3)        częste krytykowanie (naruszanie poczucia własnej wartości ) niejednokrotnie w obecności innych np. „ Nie garb się..”, „ Nie podoba mi się twoje uczesania”;

4)        niekonsekwentne postępowanie- traktowanie młodzieży raz jako dziecko, drugim razem jako dorosłego. Wprowadza to dodatkowe zamieszanie do niezrównoważonego życia młodego człowieka.

Podejmowanie z dorastającymi kłótni, utarczek słownych – rodzice są niemal zawsze na straconej pozycji, dorastająca młodzież jest głośniejsza, bezwzględniejsza w argumentacji. Utarczki słowne przeradzają się najczęściej w awantury domowe, w których rodzice w obawie przed utratą swojego autorytetu sięgają do gróźb lub do przemocy fizycznej.

          Objadanie się z powodu stresu, złych nawyków żywieniowych, zwykłego łakomstwa i ulegania reklamie – to dość częsty problem wśród nastolatków. Coraz  więcej jednak obserwuje się przypadków anoreksji i bulimii, a te są już niebezpieczną patologią i wymagają leczenia psychiatrycznego. Cierpią na te zaburzenia głównie dziewczęta i młode kobiety, o wiele rzadsze są wśród chłopców. Rozpoznawaniem i leczeniem zaburzeń odżywiania zajmują się psychiatrzy dziecięcy , są do tego specjalnie przygotowywani.

         W początkowej fazie jednej i drugiej choroby objawy są niewidoczne. Wielu dziewczętom całymi miesiącami udaje się ukrywać przed rodzicami niebezpieczne dla zdrowia i życia patologiczne nawyki jedzeniowe.

BULIMIA -   żarłoczność psychiczna

    Jakie oznaki mogą ostrzegać rodziców o niebezpieczeństwie?

Dziewczyna może pochłaniać wielkie ilości wysokokalorycznych potraw, a następnie „czyści” organizm z niepożądanych kalorii, zmuszając się do wymiotów lub zażywając środki przeczyszczające. Dla zmylenia otoczenia puszcza wodę  z kranu, gdy przebywa długo w łazience. Jeśli  nastolatka pozwala sobie na wielodniowe obżarstwo i nadrabia to okresami rygorystycznej diety, wówczas na przemian drastycznie przybiera i traci na wadze. Zaawansowana bulimia stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia, powodując okresowe odwodnienie organizmu, zakłócenia równowagi hormonalnej, niedobory ważnych dla organizmu minerałów, zaburzenia czynności różnych narządów.

ANOREKSJA – jadłowstręt psychiczny.

         Czynniki predysponujące do anoreksji:

# duże poczucie wyjątkowości, oryginalności

# bardzo silna  potrzeba sukcesu

#  osiąganie ponadprzeciętnych wyników w nauce

# dążenie do doskonałości, perfekcjonizmu

# niska samoocena

# przewrażliwienie na własnym punkcie

        Czynniki   wyzwalające zaburzenia:

# okres dojrzewania

# kult doskonałej, nowoczesnej kobiety w mediach

# przerost oczekiwań otoczenia nad możliwościami nastolatki,

# pogoń za zewnętrznymi wzorcami bez konfrontacji z  własnymi predyspozycjami osobowościowymi

# konflikty w rodzinie (nadopiekuńczość, sztywność zasad wychowania, unikanie konfliktów, brak porozumienia między nastolatką a rodzicami, brak porozumienia między rodzicami ... itp.)

Typowa nastolatka cierpiąca na anoreksję trwa w przekonaniu, że jest za gruba, choćby była bardzo szczupła. Traci apetyt na wiele pokarmów, ciągle liczy kalorie, pije dużo płynów, ma przewlekłe zaparcia, zażywa środki przeczyszczające, ma wstręt do jedzenia. Przez cały czas nie jest zadowolona z własnej sylwetki. Jej świat zawęża się do ustawicznych myśli o wadze i jedzeniu!!  Stara się przekonać innych,  że ma kontrolę nad odchudzaniem.  To jednak bardziej obsesja niż kontrola!  Taka nastolatka jest trudna w codziennych kontaktach, humorzasta, agresywna.

Do tych objawów dołączają się jeszcze następujące:

Brak miesiączki, zaparcia, kości podatne na złamania, słabe włosy, zęby, paznokcie , utrata urody, choroby, w drastycznych przypadkach – śmierć!                    Dziewczyny chore na anoreksję obmyślają  najróżniejsze sposoby oszukiwania przy jedzeniu (nawet w czasie leczenia) i pozorowania wagi.

Ukrywają jedzenie, potem się tego pozbywają, wyrzucają. Przed kontrolą wagi przez lekarza, psychiatrę, piją duże ilości wody, jedzą owoce, objadają się , zakładają ciężką biżuterię, wkładają dużo ubrań, obciążają kieszenie spodni...itp. Lękają się przytycia, nie wykazując zatem motywacji do zmiany.

Leczenie psychiatryczne polega przede wszystkim na pracy nad świadomością dziewczyny, nad motywacją do pracy nad sobą.

Psycholog Bogna Sterna z Gorzowa Wlkp. zajmuje się między innymi   terapią dziewcząt chorych na anoreksję.  To „zjawisko” nazwała SYNDROMEM  LALKI  BARBI.

TO TRUDNE ALE NALEŻY PRÓBOWAĆ!

(źródło: A.Faber, E. Mazlish „ Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały. Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały”)

1.        RADZENIE SOBIE Z  UCZUCIAMI MŁODZIEŻY:

WSŁUCHUJ SIĘ W UCZUCIA DZIECKA, PRÓBUJ JE NAZWAĆ, ZROZUMIEĆ!

·          zamiast lekceważyć, odrzucać uczucia nastolatka  - wyraź słowami jego myśli, nazwij uczucia, pomagając dziecku poradzić sobie z uciążliwymi faktami i zebrać odwagę do zrobienia kolejnego, właściwego kroku

·          krytykując zachowanie nastolatka, mówiąc, co musi zrobić utrudniamy mu samodzielne zastanowienie się nad tym, co ma zrobić; zamiast tego – potwierdź uczucia dziecka, wtrącając słowo lub mruknięcie (mhm, aha, ojej, rozumiem, ach tak…). Dzięki krótkim, pełnym empatii odpowiedziom rodzica nastolatek czuje, że rodzic go rozumie, może więc skoncentrować się na tym, co musi zrobić.

·          Na nierozsądne żądania dziecka nie udzielaj rozsądnych, logicznych wyjaśnień – to tylko pogłębia frustrację nastolatka. Zamiast tego odwołaj się do wyobraźni. Dając dziecku w fantazji, tego czego chce, rodzic trochę ułatwi akceptację faktów.

·          Aby uszczęśliwić dorastające dziecko i uniknąć kłótni, nie należy lekceważyć swojej prawidłowej oceny sytuacji (np. zagrożenie zw. Ze stanem zdrowia,  wyjazdem, wyjściem na imprezę…itp.). Zamiast tego akceptuj uczucia dziecka, prostując zachowanie, które jest nie do zaakceptowania. Okazując dziecku empatię w kłopotliwej sytuacji, rodzic ułatwia mu nieco zaakceptowanie twardych ograniczeń.

2.        METODY NAKŁANIAJĄCE NASTOLATKA DO WSPÓŁPRACY:

·          zamiast wydawać rozkazy (często tylko wywołują poczucie żalu i opór) – opisz problem (opisując problem zapraszamy dziecko do wzięcia udziału w jego rozwiązaniu)

·          zamiast atakować (w złości krzyczymy, poniżamy dziecko; w rezultacie nastolatki jeszcze bardziej zamykają się w sobie lub przechodzą do kontrataku) – opisz co czujesz (wówczas dzieciom łatwiej jest wysłuchać argumentów rodzica i zareagować we właściwy sposób np. wykonać to na co się rodzic i dziecko umawiali.

·          Zamiast obwiniać, oskarżać (wówczas nastolatki zaczynając się bronić atakują) – udziel informacji w prosty, pełen szacunku sposób. Zwiększamy prawdopodobieństwo, że dorastający człowiek weźmie na siebie odpowiedzialność za to, co trzeba zrobić.

·          Zamiast grozić, rozkazywać (nastolatki reagują przekorą lub ponura uległością) – zaproponuj wybór (mamy  większą szansę na nakłonienie ich do współpracy, jeśli wybór odpowiada naszym i ich potrzebom)

·          Zamiast długich kazań (nastolatki wyłączają się, słysząc długie pouczanie, tłumaczenie) – powiedz to jednym słowem (krótkie przypomnienie przykuwa uwagę i pozwala łatwiej nakłonić do współpracy)

·          Zamiast wytykać to, co jest złe (dzieci wyłączają się, słysząc krytykę) – określ swoje wartości, oczekiwania (jeśli rodzice mówią, czego oczekują, w sposób jednoznaczny i pełen szacunku, istnieje większa szansa, że nastolatek wysłucha i postara się sprostać oczekiwaniom)

·          Zamiast pełnych złości napomnień (nastolatki SA szczególnie wrażliwe na dezaprobatę rodziców) – rób zaskakujące rzeczy np. zastępuj krytykę humorem, zmień nastrój, zachęć wszystkich do udziału w „ zabawie”.

·          Zamiast zrzędzić (niektóre dzieci nie reagują na rozsądne przypominanie) – wyraź to na piśmie (słowo pisane może nieraz zdziałać więcej niż mówienie)

3.        ZAMIAĆ KARAĆ:

·          opisz, co czujesz np. „złości mnie takie gadanie, zachowanie…”

·          określ, czego oczekujesz np. „ kiedy staram się to zrobić, oczekuję od ciebie wsparcia  - a nie atakowania”  

·          zaproponuj wybór, nakłoń do poszukiwania rozwiązań np. „ możesz mi powiedzieć, co wg Ciebie mogłoby pomóc, zmienić…, albo możesz to napisać”

·          pokaż, jak można naprawić postępowanie np. „kiedy wiesz już, że kogoś obraziłeś, dobrze jest przeprosić…”

CO ZROBIĆ, JEŚLI NASTOLATEK NADAL OKAZUJE RODZICOWI BRAK SZACUNKU?

·          przejdź do działania (konkretnie, konsekwentnie) np. „ ta rozmowa jest zakończona. Nie będę wysłuchiwać obraźliwych uwag – należy wyjść z pokoju, zostawiając nastolatka samego.

4.        WSPÓLNE POSZUKIWANIE ROZWIĄZANIA PROBLEMU:

·          KROK 1: poproś nastolatka, aby przedstawił swój punkt widzenia

·          KROK 2: przedstaw swój punkt widzenia

·          KROK 3: zaproś swoje dorastające dziecko do wspólnej burzy mózgów

·          KROK 4: zanotuj wszystkie pomysły (niemądre, nierealne, rozsądne…)   - nie oceniając ich na tym etapie

·          KROK 5: przejrzyjcie listę. Zadecydujcie, które pomysły możecie oboje zaakceptować i jak wprowadzić je w życie (konkrety) 

5.        WYRAŻANIE ZŁOŚCI

·          zamiast oskarżać i obrażać – powiedz, co czujesz; powiedz, czego sobie życzysz, oczekujesz

6.        WYRAŻANIE UZNANIA, CHWALENIE:

·          zamiast oceniać – opisz, co zrobiło dorastające dziecko, opisz, co czujesz

7.        ROZMOWY O SEKSIE I UŻYWKACH

* zamiast jednej „ poważnej rozmowy” (jednorazowa rozmowa o seksie może być trudna dla rodzica i dla nastolatka) – korzystaj z okazji do „przypadkowych rozmów” – słuchając radia, czytając gazetę, oglądając razem film, reklamę, programy publicystyczne, w dogodnych sytuacjach, komentując konkretne zachowania, które zauważyłeś lub których świadkiem było Twoje dziecko, dając przykład właściwego zachowania …itp.

1-7 PAŹDZIERNIKA  2007r.

TYDZIEŃ ŚWIADOMOŚCI DYSLEKSJI

ustalony przez EDA (European Dyslexia Association)

(Europejskie Towarzystwo Dysleksji)

DYSLEKSJA W PIGUŁCE  -  CO  WARTO  WIEDZIEĆ  O  DYSLEKSJI?

-->> Kliknij aby pobrać dokument <<--

::: Znajdź :::

::: Select Language :::