Czy to prawda, że gdy posiadamy i rozwijamy swoje zainteresowania, mniej zwracamy uwagę na rzeczy szkodliwe, nieważne? Zaraź innych swoim hobby. Zaprezentuj to, co Cię interesuje i na czym się znasz!

Mam na imię Kinga, mam 16 lat i jestem uczennicą ostatniej klasy Publicznego Gimnazjum w Barlinku. Jestem cichą i skrytą osobą, nie mówię ludziom o tym co czuję, bo nie umiem wyrażać tego w słowach.

Siadam wygodnie na kanapie i czytam książki, co mi daje natchnienie i chęć malowania. Maluję piękne i warte zapamiętania chwile z mojego życia.Są one obrazkami, które wieszam na ścianie.

Drugim sposobem jest to, że swoje uczucia przelewam na papier w postaci wierszy. Mówią one o życiu codziennym, o stosunkach , które panują między ludźmi. Moja pasja jest moją tarczą ,dzięki niej nie zamykam się w sobie. Dzięki dobrym radom moich przyjaciół i rodziny wiem, co w życiu jest dobre i najważniejsze, wiem, jakich sytuacji i osób unikać. Zawsze mam w pamięci słowa moich rodziców, którzy powtarzają ,że złe towarzystwo psuje pożyteczne zwyczaje, które starają mi się wszczepiać od najmłodszych lat. Dzięki, tym radom i mojej pasji, która pomaga mi zwalczać złe cechy takie jak agresja czy złość, nie biorę żadnych używek, nie palę papierosów ani nic z tych rzeczy. Bardzo się z tego cieszę, bo wiem ,że nie jestem głupia.

Żyje wiele innych młodych ludzi ,którzy dla narkotyków czy alkoholu lub papierosów są w stanie zrobić wszystko. Ci ludzie od tych używek są chorzy, uzależnieni a nawet umierają. A ja się cieszę doskonałym zdrowiem i towarzystwem. Wiem także ,że nie jestem sama ,bo mogę liczyć na pomoc innych osób oraz tych, którzy tak jak ja nie biorą.

Cieszę się ,że potrafię powiedzieć "NIE BIORĘ”. Jestem przekonana , że dobrze robię. Chcę aby moje dzieci w przyszłości były takie jak ja. Miały takie nastawienie i życie wolne od używek. Na koniec powiem, że moje hobby jest dla mnie ostoją w trudnych chwilach i ochroną przed pokusami aby spróbować.

Kinga, klasa III d

            Moją pasją jest taniec. Uczęszczam do Zespołu Tanecznego „Uśmiechy” od 7 roku życia. Od dzieciństwa, słysząc muzykę, nieustannie podrygiwałam w jej rytmie. Moja mama zareagowała niemal natychmiast i pewnego razu zabrała mnie ze sobą na występ Zespołu Tanecznego „Uśmiechy”. Zafascynowana, z zapartym tchem, obserwowałam figury taneczne wykonywane przez członków zespołu. Różnobarwne stroje również niezwykle przypadły mi do gustu. Mama spytała, czy chciałabym tańczyć na scenie z innymi dziećmi. Przytaknęłam jej niezwykle przejęta, a już niedługo potem stawiałam pierwsze kroki na parkiecie. Tak rozpoczęła się moja przygoda z tańcem.

            Aktualnie nie wyobrażam sobie życia bez tego, co robię. Zespół jest moim drugim domem. Tu zawsze znajduję radość i szczęście, zapominam o troskach, a wkoło otaczają mnie moi przyjaciele. Żałuję tylko, że nie mogę poświęcić mojej pasji więcej czasu. Jest ona niezwykła! Ktoś powie, że to tylko poruszanie się w rytmie muzyki, natomiast ja twierdzę, iż to niesamowity rytuał. Dzięki niemu można wyrazić najgłębsze swoje emocje, podobnie jak w teatrze, przekazać uczucia oraz odkrywać własne wnętrze. Ta pozornie błaha czynność daje mi tak wiele, pozwala wyrazić siebie, a oprócz tego pomaga, gdy doskwiera mi samotność. Mogę wówczas odreagować swoje smutki na parkiecie. Najlepsze jest to, że tańczyć można o każdej porze roku, dnia i nocy oraz w każdym nastroju: smutku, radości, przygnębieniu.

            Taniec to moje drugie ja. Nie twierdzę, że tańczę doskonale lub nawet dobrze, ale to nieistotne. Ważne, że spełniam się w nim. Chociaż wymaga dużo wytrwałości, wysiłku, uporu i systematycznej pracy, to efekty są widoczne. Mam dobrą kondycję psychiczną i fizyczną, piękną sylwetkę, a poruszam się z gracją. Wszelkie sukcesy naszego zespołu ogromnie mnie cieszą, m. in. „Brązowa Jodła”, zdobyta w Kielcach 2002- go roku, w kategorii inscenizacje taneczne czy chociażby liczne wyróżnienia, ale to nie jest dla mnie najważniejsze. Nagrody są tylko po to, by sprawdzić poziom zespołu. Największą radością dla „Uśmiechów” jest satysfakcja, zauważalna u członków grupy po występie, podsumowującym roczną pracę.

             Taniec to niezwykłe przeżycie, którego nie potrafię wyrazić słowami. Jak to ktoś kiedyś powiedział, a ja mogę potwierdzić, że bez muzyki nie ma tańca, bo gdyby nie ona, stałby się on sportem, a przecież nawet najmniejszy krok, stawiany na parkiecie, ma w sobie pewną magię. W tańcu należy uwydatniać każdy najmniejszy szczegół oraz wyrażać emocje, bo bez tego staje się jedynie monotonnym wykonywaniem układu lub po prostu sportem.

            Ponadto dzięki uczestnictwu w zajęciach zespołu mam okazję wyjeżdżać do wielu miast polskich i zagranicznych. Swoim tańcem mogę nieść radość i wzruszenie innym ludziom. Odwiedziliśmy m.in. Niemcy i Francję, gdzie przyjęto nas entuzjastycznie. We wrześniu tego roku szkolnego wystąpiliśmy w  Berlinie, także dla uczniów z gimnazjum. Otrzymaliśmy wiele braw, a widownia bawiła się świetnie, co jednocześnie sprawiło pociechę mnie samej, gdyż uradowałam właśnie kilkaset serc.

            Kierownik zespołu, Katarzyna  Stanisławska, odgrywa w moim krótkim życiu wraz z choreografką, Magdaleną Zyndą –Lis, ogromną rolę. Czasami, nawet o tym nie wiedząc, rozwiązują one moje problemy, a ich obecność zawsze dodaje mi otuchy. Cenię je również jako doświadczone tancerki, które przynależały do zespołu Leokadii Malanowskiej, o której mówi się, że roztańczyła Barlinek. Przez kilka lat była ona szefową „Uśmiechów”, które stworzyła

            „Uśmiechy” są niezwykle zgraną grupą. Osoby przynależące do niej są oryginalne, a także szalone. Z dumą mogę powiedzieć, że uczęszczam do takiego zespołu, który wychowuje i wskazuje, jak żyć. Uczymy się wzajemnie solidarności, kultury  na co dzień, walczymy z niepunktualnością, złośliwością czy zazdrością. Kulturalne osoby są szanowane, a te mniej- starają się im dorównać. Choreografowie uczą nas nie tylko różnych, interesujących stylów tańca, ale, tak jak rodzice, przedstawiają odpowiednie wzorce moralne. Starają się nam wpoić takie umiejętności, jak: radzenia sobie z przegraną, ze stresem, cieszenia się z sukcesów innych, stosowania zasady fair play. Wykorzystujemy tę wiedzę także w różnych  okolicznościach  życiowych.

            Dzięki swojemu harmonogramowi zajęć, moje życie nie jest szare i przygnębiające. Pozbyłam się samotności i rzadko kiedy się nudzę. Nie sięgnęłam też nigdy po używki, takie jak: papierosy, alkohol czy narkotyki, bo jak widać miałam ciekawsze zajęcia niż skracanie sobie życia. W wieku 13 lat przechodziłam dość trudny okres, ale szybko znalazłam ratunek w natłoku zajęć. Doba ma tylko 24 godziny, dlatego nie brakuje mi czasu na myślenie o rzeczach mniej ważnych lub niepotrzebnych. Moja pasja jest moją tarczą przed złem świata.

Magda, klasa II b

::: Znajdź :::

::: Select Language :::